Dat dementie gepaard kan gaan met ondraaglijk lijden is bekend en invoelbaar. Patiënten kunnen verloren raken in radeloosheid en angst. Maar wanneer gaat u hierover het gesprek aan met de patiënt? Waar liggen de beslismomenten als de patiënt vraagt om euthanasie? Naarmate een gesprek moeizamer wordt, wordt het moeilijker om te bepalen of er sprake is van een vrijwillig en weloverwogen verzoek. Wil de patiënt echt nog steeds dat u tot actieve levensbeëindiging over gaat? Kan een schriftelijke wilsverklaring dit vrijwillig en weloverwogen verzoek vervangen? Wat zijn hierin de wettelijke kaders? En hoe staat u hier tegenover?