Zorghuizen: onze zorg?

Zorghuizen

‘Ouderen wonen heerlijk in een zorghuis, maar de huisarts is er maar druk mee’ , kopte de Volkskrant eind 2018. Huisartsen trekken massaal aan de bel als het gaat om de verantwoordelijkheid, die zij dragen voor patiënten die woonachtig zijn in een particuliere instelling. Deze instellingen worden ook wel zorgvilla of zorghuis genoemd. Deze huizen spelen veelal in op het huislijke karakter en de herinneringen van vroeger. De bewoners zijn veelal ouderen die o.a. lijden aan dementie en die een multidisciplinaire aanpak behoeven. In een groot deel van de gevallen is er echter geen specialist ouderengeneeskunde, bij uitstek expert op het gebied van kwetsbare ouderen, betrokken bij de zorg voor deze ouderen.

 

De zorg in particuliere instellingen is lang niet altijd voldoende gewaarborgd, waardoor er volgens huisartsen gevaarlijke situaties kunnen ontstaan. Denk aan weglopen vanwege het open-deuren beleid en aan onjuiste inzet van middelen en maatregelen zonder deugdelijke evaluatie hiervan. Is dit wel de verantwoordelijkheid van de huisarts terwijl deze de juiste expertise mist?

 

Nu huisartsen hun grens stellen, moeten wij als specialist ouderengeneeskunde huisartsen meer gaan ondersteunen en (mede) verantwoordelijkheid nemen voor de zorg voor deze patiënten? Willen wij verantwoordelijk zijn voor de soms zeer matige kwaliteit van zorg die er in deze huizen wordt geboden? En is dit praktisch überhaupt wel haalbaar, gezien het feit dat er in Nederland al te weinig specialisten ouderengeneeskunde zijn om de kwaliteit van zorg in verpleeghuizen te waarborgen? En als wij verantwoordelijkheid gaan nemen, hoe waarborgen we 24-uurs beschikbaarheid?

 

Bron: https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/ouderen-wonen-heerlijk-in-een-zorghuis-br-maar-de-huisarts-is-er-maar-druk-mee~bcfaabff/
Voor meer informative over kleinschalige woonvormen verwijzen we je naar  https://www.lhv.nl/service/leidraad-kleinschalige-woonvormen